"Arbeidshandicap"

[Adrie]

Er stotteren in Nederland zo'n 170.000 mensen, 1% van de bevolking. Dat zijn er méér dan doven en blinden mensen bij elkaar.
Stotteren wordt door de meeste deskundigen aangeduid als een spraak-motorische aandoening c.q. een coördinatiestoring in de hersenen - en is daarmee dus een lichamelijke aandoening.
Voor tienduizenden is stotteren een ernstige handicap, die hun leven al vanaf de tijd van basisschool totaal overheerst.
Er zijn helaas geen harde cijfers over bekend, maar als ik terugkijk op mijn 40 jarige bemoeienis met de patientenvereniging, zijn er velen die het een leven lang niet lukt om een volwaardige baan te vinden, te behouden of om normale wijze promotie te maken. Ook blijkt dat veel van hen rond hun veertigste levensjaar maatschappelijk zijn uitgerangeerd.

Op deze site lees ik dat de term "Arbeidshandicap" geen wettelijke status heeft. De ervaring is dat mensen die stotteren (als die al eens een baan gehad hebben) geen status van "Arbeidsgehandicapte" in de WAJONG krijgen, waardoor ze bij sollicitaties moeten opboksen tegen anderen die deze status wel hebben - de werkgever kan immers een zak geld krijgen als die een WAJONg-er aanneemt.
Kan zoiets vallen onder de wet Gelijke behandeling?

In deze folder over de Wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte (Wgbh/cz) lees ik dat:"Alle langdurige lichamelijke, verstandelijke en psychische beperkingen vallen onder de Wgbh/cz. Met opzet zijn de verschillende handicaps en ziekten niet genoemd."
Het is mij echter onduidelijk op welke wijze mensen die stotteren aan deze wet rechten kunnen ontlenen. Indien iemand wordt afgewezen bij een sollicitatie is heel moeilijk hard te maken dat dit op grond van stotteren is, ook al voel je dat op je klompen aan!

Voor Doven en Blinden zijn de belangen goed geregeld door krachtige patientenverenigingen die op grond van het hoge aantal leden een beroep kunnen doen op een fors bedrag aan overheidsubsidies. Daarmee kunnen ze een vuist maken naar de politiek en wetswijziging afdwingen.
De belangenvereniging van mensen die stotteren, die al meer dan 40 jaar bestaat, heeft nooit meer dan enkele honderden leden omvat en ontvangen daardoor slechts een bescheiden bedrag aan subsidie. Dat is amper genoeg om op bescheiden wijze de voorlichting te organiseren, maar is nooit toereikend geweest om de juridische belangen van alle stotterende mensen in Nederland daadkrachtig te behartigen.

Daarom wil ik hier graag de vraag voorleggen:
Op welke wijzen kunnen mensen die stotteren aanspraak maken op wettelijke bescherming, welke wetten kunnen hier van toepassing zij?

PS: Ik geef de voorkeur aan de term "mensen die stotteren", boven "stotteraars" omdat dit een beter onderscheid aangeeft tussen "zijn" en "doen". Een mens (zijn) die zo nu en dan eens stottert (doen). De term "Stotteraar" werkt stigmatiserend.
(Zie ook dit topic)
_________________
Om te weten wat iemand werkelijk wil, moet je niet luisteren wat hij/zij zegt - maar kijken wat hij/zij doet.

[Adrie]

Stotteren en werk
Een aantal mensen die stotteren hebben moeite met het vinden en houden van een passende baan.
Om een steuntje in de rug te creëren, willen wij eerst inventariseren welke moeilijkheden worden ervaren op het gebied van stotteren en werk.


_________________
Om te weten wat iemand werkelijk wil, moet je niet luisteren wat hij/zij zegt - maar kijken wat hij/zij doet.

[WimWest]

Allereerst is van belang dat het stotteren als handicap wordt erkend. Zo lang er geen erkenning is als aandoening, dan zal het moeilijk zijn om dit ook een wettelijke status te geven.

Het aanduiden dat het gaat om arbeids-sociale gevolgen is alleen niet voldoende, want dan kunnen er nog een groot aantal medemensen strijden voor een erkenning:

1. te dikke mensen
2. te dunne mensen
3. mensen met exceem
4. mensen met pokdalige gezichten
5. introverte mensen

et cetera.

Hoe ernstig ook en hoe moeilijk aantoonbaar, alleen met dit "niet-bewijsbare" aspect zal er nimmer een erkenning plaatsvinden.

Recent is het CVE erkend, het vermoeidheidssyndroom, en dat is al een lange weg geweest. Door de benaming "syndroom" is het zelfs nu nog steeds geen ziekte, maar "slechts" een syndroom. Echter wel erkend.

Pas na erkenning kunnen er rechtsmaatregelen genomen worden.