Zeer gecompliceerde situatie..Help?

[Mandy1985]

Hallo,

Ik zit pas met mijn handen in het haar met mijn situatie! Ik weet het gewoon niet meer en vraag jullie om hulp en advies.
Hier mijn situatie:

Aangezien ik heel zelfstandig ben opgegroeid, wilde ik al vroeg een gezinnetje starten. Ik kreeg een relatie met een lieve man. Hij had een goede baan, was netjes en had al alles voor mekaar. We kregen 2 kinderen. De eerste, Maya, werd 3 maanden te vroeg geboren. Dat was een heftige tijd. Ze werd een week na haar geboorte heel erg ziek en overleed bijna. Gelukkig werd ze op het allerlaatste moment toch beter en loopt ze hier gezond en wel bij. Motorisch loopt ze iets wat achter, waardoor ze toch nog op een speciale school zit. Mijn zoontje is wel op tijd geboren. Hij heeft helaas wel sinds baby af aan een koemelk-, eiwit-, katten- en huisstofmijtallergie. Daardoor krijgt hij vaak eczeem. Eigenlijk heb ik dus twee 'zorgkindjes'. Natuurlijk waren we erg gelukkig met zijn vieren. We woonden in een koophuis dat op naam van mijn (ex-)vriend stond. Het leven sloeg gedeeltelijk om voor Ruud Westra (ex-vriend), toen zijn adoptiemoeder plotseling kanker kreeg en na een kort sterfbed overleed. Dit gebeurde begin 2008. Heel jaar 2008 en 2009 was hij stiller en leek hij erg in zichzelf gekeerd te zijn. Natuurlijk steunde ik hem en leek het allemaal goed te gaan.
Tot 1 december 2009. Ruud zou naar zijn vader gaan, maar is nooit daar aangekomen. Een paar dagen later, stonden er twee taxateurs bij mij op de stoep. Ze wilden foto's nemen van het huis, want het zou verkocht moeten worden. Ruud zou snel contact moeten opnemen met hen, anders werd het huis snel geveild. Maar ik kon hem maar niet bereiken. Zijn adoptievader en op zijn werk wisten ook van niks. Ruud was niet meer komen opdagen. Grote paniek natuurlijk, want hij had ook geen geld achtergelaten voor mij en de kinderen. Hij was de kostwinner en ik was een huismoeder. Alsof het nog niet over was, de volgende dag kwam er post binnen van De Nederlandse Voorschotbank. Op zijn naam en de mijne. Ik maakte de post open en zag staan dat er een bedrag van (ongeveer) 30.000 euro moest worden overgemaakt binnen een aantal werkdagen(!). Hier schrok ik natuurlijk heel erg van, want ik heb voor die lening nooit getekend! Bij de politie geweest, Ruud als vermist opgegeven en aangifte gedaan van valsheid in geschriften. Uit onderzoek op zijn werk zijn ze erachter gekomen dat hij daar een enkele ticket naar Jakarta heeft geboekt. Op 4 december 2009 is hij vertrokken. Precies 1 dag voor Sinterklaas. Ik was in een behoorlijke shock. Ik heb meteen een uitkering en urgentie geregeld en met Kerst lag ik op een matras in de woonkamer op de grond tussen de verhuisdozen. Uiteindelijk kreeg ik een mooi huis aangeboden en de uitkering was geregeld. Ik begon met een nieuwe start. Omdat ik een uitkering ontving, was ik verplicht te kiezen tussen werken of studeren. Aangezien ik nog jong ben, koos ik voor studeren. Mijn droombaan was altijd al om in laboratorium te werken. Dat vind ik echt geweldig interessant. Ik had de Kinderopvang geregeld en ik begon met mijn studie Allround Laborant niveau 2 in Arnhem. Ik was erg gemotiveerd en wilde snel doorstromen. Na een paar maanden stroomde ik al door naar niveau 3/4 en ook dat ging goed. Het eerste jaar had ik goed afgerond. Nu hoefde ik nog maar 3 jaar te studeren! Maar dat mocht niet baten. Dat doorlopend krediet van 30.000 euro bleef maar oplopen en ik kreeg al dreigbrieven over deurwaarders. Mijn advocaat kon ook niet veel doen verder. Hij raadde mij altijd aan om gewoon te studeren, want vanaf je 30e heb je geen recht meer op studiefinanciering. De schuldeiser kon dan ook niet veel doen, omdat ze studiefinanciering niet zien als inkomen. Dus dat leek mij ook een goede oplossing. Eerst studeren zodat ik een diploma op zak heb en een leuke baan heb later en dan de schuldsanering in. Of eerst de schuldsregeling in (BAC), (wat wel een paar jaar kan duren en eruit gezet kan worden doordat de schuldeiser niet akkoord gaat) en daarna hoogstwaarschijnlijk de WSNP in (wat ook jaren gaat duren). Maar omdat ik al 26 ben, en tegen die tijd al 30 en kan ik niet meer studeren. Ook blijf ik dan een schuld behouden van zo'n 15.000 euro van DUO (Die nemen ze nooit mee in de WSNP/BAC dus alle studiefinanciering moet ik dan nog terugbetalen!). Thuisstudies etc. kan ik niet of nauwelijks betalen, want ik heb ook 2 kinderen waarvoor ik moet zorgen. Ik vind het daarom erg vervelend en teleurstellend dat je niet mag studeren (BOL of BBL) als je in de BAC/WSNP zit.
Nu is mijn eerste jaar afgerond, maar omdat de kinderopvangkosten veel te hoog waren en er bij de belastingdienst het een en ander niet goed is verlopen heb ik daardoor meer schulden gekregen, nu moet ik verplicht stoppen met mijn studie en toch de BAC in. Mijn uitkeringaanvraag is net afgerond en de BAC aanvraag is nu onderweg. Ik voel mij zo in het nauw gedreven, want ik was zo gemotiveerd om te studeren. Ik vond het ook echt leuk. Maar nu zit ik met een nog groter probleem.
In het BAC mag je geen auto bezitten. Mijn dochter zit op een speciale school dat ongeveer 3 km van mijn huis is (taxi komt ze niet in aanmerking, we liggen binnen de 6 km zone). Ik kan haar alleen met de auto brengen aangezien ik ook een hartafwijking heb en aan hartritmestoornissen lijd. Ik ben erg snel moe. Mijn hartafwijking heet Bicuspide Aortaklep. Ik ben nog bezig met onderzoeken. Ik vraag mezelf ook af hoe ik dit alles organisatorisch moet regelen als mijn zoontje 4 is en ook naar school zal gaan. Hij gaat dan naar een reguliere basisschool ergens anders. Zonder auto kan ik mijn dochter niet wegbrengen en ophalen. De school van Maya toont nauwelijks begrip voor mijn situatie (ook niet voor de regeling van het vervoer). Ze willen verklaringen van de cardioloog maar dat is allemaal nog in onderzoek. En ook andere instanties weten niet of nauwelijks wat ze met mij aanmoeten. Ze sturen mij overal heen, maar telkens krijg ik te horen dat er niet veel te doen valt of ze weten het gewoon simpelweg niet. Dit valt mij erg zwaar, want ik zie zo geen toekomst voor mij en de kinderen. Ik wil namelijk niet mijn hele leven schoonmaakbaantjes doen, terwijl ik weet dat ik veel beter kan. Ik vind het ook fijn om als vrijgezel te leven, maar soms krijg ik het idee dat ik verplicht ben om een relatie aan te gaan met een man met een goed inkomen. Ik heb het geprobeerd, maar door de grote schuld (inmiddels zo'n 45.000 euro) is het ook moeilijk om iemand te vinden. Voel mij ook behoorlijk afhankelijk dan, terwijl ik juist altijd een gever ben geweest. Iemand met een gouden hart,misschien wel te lief voor deze wereld. Ik zit gewoon vast aan een schuld, waar ik niks aan kan doen. Hierdoor voel ik mij ook behoorlijk schuldig tegenover mijn onschuldige kinderen. Er is ook geen mogelijkheid om te sparen voor hun toekomst/studie. Dat is iets wat ik ook altijd graag had gewild. Leuke dingen doen kan ik nauwelijks laat staan op vakantie gaan. Zelfs naar een simpel Nick & Simon concert kan ik niet heen met de kinderen. Laat staan een cd van ze kopen
Dit klinkt al erg moeilijk, maar er is nu nog iets waardoor ik helemaal teleurgesteld ben en bang. Omdat ik zoiets aparts heb meegemaakt met mijn kinderen en omdat ik jong ben en ook omdat het 'zorg' kindjes zijn ben ik in contact met jeugdzorg. Ze hielpen mij ook er goed doorheen. Maar ook al gaat het goed, ze lieten mij nooit met rust. Het lijkt wel of ze zitten te wachten tot ik op een gegeven moment instort. Ik ben een positief en sterk persoon, nooit zou ik opgeven! Maar als ik dat zeg wordt het alleen maar erger. Nu weten ze dat ik gestopt ben met mijn studie (omdat het niet anders kon) en het BAC in moet. Ze weten dat ik mijn auto nodig heb om Maya weg te brengen en op te halen naar en van school en dat dat dan niet meer kan. Ze waren heel aardig en behulpzaam, maar lieten mij maar niet met rust, ook al ging het prima (en dat staat ook in het verslag van Pactum). Iedereen om mij heen vindt het ook behoorlijk shockerend dat ze zomaar een onderzoek (AMK) willen starten in januari. Ik vind het niet erg, maar ben er gewoon moe van. Ik hoorde ook al dat ze flinke bonussen krijgen als het lukt de kinderen uit huis te plaatsen dus ik vertrouw ze niet. Mijn kinderen zijn hartstikke beleefd, rustig, lief en ik ben een zeer goede moeder! Alleen door de schuld kan ik straks misschien niet meer voor ze zorgen volgens hen. Ik blijf maar vechten. Ik ben zo bang dat ze mijn kinderen weg nemen. Dan krijg ik ze ook nooit meer terug! Eenmaal in een pleeggezin en ze blijven tot hun 18e daar. Anders hebben ze weer een 'hechtstoornis' volgens jeugdzorg. Ik ben hier zo verdrietig over en boos. Dat kan niemand toch maken? Vooral in mijn situatie. Ik ben echt 100% onschuldig, maar wordt hier in Nederland behandeld als een schuldige. Ik voel mij erg gevangen en kan geen kant op. Ik wil echt nooit mijn kinderen kwijt! Ik vind het zo oneerlijk allemaal. De Nederlandse Voorschotbank toont ook geen enkel begrip. Die weten dat Ruud spoorloos in het buitenland is (ik denk zelfmoord vanwege depressie) en gaan alles bij mij halen. Een handtekeningonderzoek is volgens mijn advocaat ook niet een oplossing. Dat zou mij nog een paar duizend euro kosten en de kans is groot dat ik de zaak ga verliezen. Ze willen geld zien. Waarom veranderd Nederland in een geldwolfland? De bevolking zelf ook. Vroeger waren de mensen niet zo egocentrisch, maar tegenwoordig laten veel mensen je barsten, omdat ze zelf moeten zien te overleven. Dat doet mij zo'n zeer. Er wordt niet meer gekeken naar de persoon en situatie zelf, maar alleen naar de regels en geld.
Alle reclame op TV, bijvoorbeeld vliegvakanties, voelt als een steek in mijn hart. Ik kon ook allemaal leuke dingen doen met de kids als dit niet was gebeurd. Goede doelen, zoals momenteel de Serieus Request "help a mama" doet mij al helemaal zeer. Waarom gaat al dat geld naar een mama over de grens, terwijl hier in dit land ook een onschuldige mama in grote nood zit? Ik weet niet of ik daar boos, teleurgesteld of verdrietig om moet zijn.

Het liefst zou ik gewoon willen studeren terwijl ik in de BAC/WSNP zit en mijn (erg goedkope) auto kan behouden omdat het niet anders kan. Ik wil zo graag weer mijn doelen normaal kunnen nastreven, want momenteel zit ik vast en kan ik niets.

Wie kan mij hiermee helpen, wat kan ik allemaal doen en wat zijn mijn rechten? Alvast heel erg bedankt..

[TP]

Het is een heel verhaal. Veel informatie is voor een derde om je te helpen redundante informatie. Werk ook met open regels want nu leest jouw verhaal erg moeilijk. Ik heb het zelf eerst in stukken geknipt.

Je geeft aan nooit te hebben getekend voor een lening bij de Nederlandse Voorschotbank. Als dat zo is dan is de lening ongeldig. Een lening krijgt pas kracht als beiden (aantoonbaar) getekend hebben. Als je niet getekend hebt dan moet de andere partij aantonen dat je getekend hebt.
Bovendien ben je als ik het goed begrijp niet gehuwd of een samenlevingscontract en dan is zonder meer niet geldig.
Ik snap niet dat jouw advocaat daar niets mee gedaan heeft.

Ineens heb je het over studiefinanciering. Kan het even niet volgen.

In elke regeling geldt een hardheidsclausule. Als jouw ziekte noopt tot het gebruik van een auto dan kun je die auto handhaven.

Het verhaal lezende moet je je laten helpen door een financieel deskundige. Informeer in de kenissen- of familiekring en anders bij de St Vincentius stichting.